Ik heb het boekje Utopia van Thomas More uitgelezen. Het is een leuk, dun (113 pagina’s), boekje wat zijn naam eer aandoet. De auteur laat het personage Raphael Nonsenso het verhaal van het eiland Utopia vertellen.
Het lijkt een beetje op een uitwerking van De Republiek van Plato. Waar het bij Plato bij een idee gaat over de perfecte republiek, wordt het hier verder uitgewerkt.
Utopia is een eiland met een aantal steden die ieder hetzelfde eruit zien, en evenveel inwoners hebben. Deze inwoners hebben eenvoudige kleding aan. Er is geen onderscheid tussen arm en rijk, want er zijn geen armen en rijken. Iedereen is gelijk, maar er zijn wel een paar hogere functies als stadbestuurders en priesters. Er bestaat geen geld in Utopia. Iedereen kan krijgen wat hij of zij wil. Goud heeft geen waarde.
Waarom is de wereld dan niet perfect zoals dat in Utopia schijnbaar wel kan? Raphael legt het uit, het is trots:
“Pride, like a hellish serpent gliding through human hearts – or, shall we say, like a sucking fish that clings to the ship op state? – is always dragging us back, and obstructing our progress towards a better way of life.”
Al met al lijkt het me een saaie bedoening om in Utopia te wonen, kijk maar naar de communistische resten die zijn overgebleven in Rusland en China. Volgens mij zou er totaal geen initiatief meer ontplooit worden.
Een idee wat me wel erg aanspreekt is de werkdag van zes uur. De tijd die je dan overhoudt kun je steken in je eigen opleiding, een goed boek lezen bijvoorbeeld, en dat lijkt me erg waardevol. Het boek is hier in te zien via google.
In deze recensie zal ik de documentaire 
De schrijver van het boek wat ik hier uitgebreid met u wil behandelen is