In zijn nieuwe roman schets Leon de Winter een deprimerend beeld van Israel in het jaar 2024.

De grenzen zijn naar binnen geslonken, de beveiliging is strenger geworden, en het grootste deel van de Joden heeft het land verlaten. In deze setting plaatst De Winter de hoofdpersoon van het verhaal:  Bram Mannheim. Samen met een partner heeft hij een bureautje ‘De Bank’ om verdwenen kinderen op te sporen. Nadat de toon is gezet met de proloog in het jaar 2024 springt het boek terug in de tijd naar 2004. Vervolgens bouwt De Winter het verhaal op in kleinere sprongen; van 2004 naar 2008, naar 2010, naar 2012 en als laatste weer naar 2024. Dit gebeurt op een natuurlijke wijze en komt het verhaal alleen maar ten goede.

Het recenseren van een roman is lastig. Al snel loop je het gevaar te veel te verklappen van het plot. Leon de Winter snijdt in dit boek een aantal thema’s aan die ik hier met u zal behandelen. Het verhaal mag u zelf lezen.
Zo wordt de hoofdpersoon op een gegeven moment redelijk gestoord door omdat zijn zoontje ontvoerd wordt.  Als zwerver trekt hij door Amerika om zijn ‘missie’ te vervullen. Hij is zo geobsedeerd door zijn missie dat hij, als hij zijn pinpas verliest, weigert deze terug in ontvangst te nemen. Voordat hij totaal van de kaart raakte had hij een redelijk succesvol leven als hoogleraar aan een Israëlische universiteit. Als lezer moet je er niet aan denken dat dit jou gebeurt, en ik vond deze episode in het boek dan ook tenenkrommend, in positieve zin, want je wilt helemaal niet dat dit de hoofdpersoon overkomt.

Lees meer →