Monthly Archives: januari 2009

Delirious New York

29 januari 2009, 2 reacties

Ik ben momenteel bezig in het boek van Rem Koolhaas. Het is pittig Engels wat hij geschreven heeft; regelmatig moet ik mijn woordenboek erbij pakken.

Delirious New York behandeld de geschiedenis van Manhattan vanuit een architectonisch oogpunt. Als vanzelf staat dan de wolkenkrabber centraal. Wie Manhattan zegt, zegt hoogbouw. Wolkenkrabbers werden in het beginstadium meer gezien als uitgerekte huizen en dat is te zien aan het ontwerp. Steen en ramen in verticale vorm lijnen met bovenop een dak.

De grenzen opzoeken

De gemeentelijke planners kregen door dat architecten steeds hoger en groter wilden gaan bouwen. Zo zou er bijna geen zonlicht meer bij de naastgelegen gebouwen komen. Daarvoor verzon men de ‘zoning law’, waarin de maximale afmetingen die een wolkenkrabber mocht beslaan werden vastgelegd. Qua hoogte was er geen limiet; wel moest de oppervlakte van het gebruikte perceel in verhouding staan tot wat erop gebouwd werd om zo de zon ook een kans te geven.

Architecten pasten zich keurig aan, maar op een gegeven moment wil men maximaal rendement halen uit een lap grond. Wat doe je dan? Je maakt een maquette van de maximale afmetingen die jouw gebouw volgens de wetgeving mag hebben en schaaft er wat af om het geheel wat minder lelijk te maken. De opstellers van de zoning law worden zo onbedoeld tot architecten verheven.

Deze en veel meer architectonische anekdotes vind je in Delirious New York. Wat ik ook een interessante analyse vond is de volgende: wolkenkrabbers zijn eigenlijk twee piramides. Eén bestaat uit de liften en één daaromheen uit gebruiksoppervlak. Hoe hoger je bouwt, hoe meer de begane grond vol komt te staan met liften. Vandaar dat de meeste wolkenkrabbers naar boven toe afgekapt worden. Al heeft dit natuurlijk ook constructieve redenen.

Delirious New York is een boek wat iedere architect in de boekenkast zou moeten hebben staan, al was het alleen maar om de geschiedenis van Manhattan te kennen.

Van welk boek vind jij dat iedere architect het moet hebben?

7 redenen waarom ik blog

26 januari 2009, 2 reacties

Op Problogger staat een mooi gastartikel over de 5 redenen waarom je van bloggen een betere schrijver wordt. Er zijn er waarschijnlijk nog een hoop meer te verzinnen. Ik heb 7 redenen opgesteld waarom ik blog.

  1. Schrijven is leuk! En je wordt er een beter schrijver van. Oefening baart kunst.
  2. Een blog is een platform om je mening te ventileren aan de buitenwereld. Je kunt met mensen in discussie gaan over allerhande zaken.
  3. Geheugen. Ik vergeet dingen nogal snel. Door er een artikel aan te wijden blijft het beter hangen en kun je later nog eens teruglezen wat je toen dacht.
  4. Sociale contacten. Door te gaan bloggen ontmoet je, zij het digitaal, veel andere mensen.
  5. Van bloggen wordt je slim. Door al het onderzoek wat je doet en de dingen die je opschrijft vergaar je veel kennis. Het is te vergelijken met een opleiding journalistiek, al leer je daar natuurlijk veel meer.
  6. Goed voor je CV. Als blogger ben je aantrekkelijk voor werkgevers, omdat ze van tevoren al veel over jou te weten kunnen komen. Bloggers in de VS krijgen regelmatig een baan aangeboden, omdat ze op internet zo’n goede indruk maken.
  7. Plezier. De belangrijkste reden is toch wel dat ik bloggen leuk vind. Geen eendagsvlieg maar hopelijk een blijvende hobby.

Waarom blog jij?

Foto van Pluma op Flickr

Stad in de woestijn van OMA

19 januari 2009, geen reacties

The Architecture Foundation uit Engeland houdt met enige regelmaat interessante lezingen op het gebied van architectuur. Ze noemen zichzelf een ‘katalysator voor de architectuur’.

Eén van die interessante lezingen werd gehouden door de Nederlander Reinier de Graaf van OMA. Het Office for Metropolitan Architecture over Dubai: “the best way to be exceptional is to be boring”. Hij presenteerde op 20 november 2008 ‘de stad in de woestijn’, over de golfstaten en hoe zijn bureau de ontwikkelingen daar ziet. Vanaf de 36ste minuut wordt uitgelegd hoe zij een stad in de woestijn in gedachten hadden. Een geweldig plan, maar helaas wordt het niet uitgevoerd.

Naast dit vierkant in de woestijn heeft OMA enkele interessante conclusies te melden:

  • Vandaag de dag zijn er 22 megapolissen. In 1950 waren mochten alleen Londen en New York die titel dragen. De sterkst groeiende steden qua bevolkingsaantallen bevinden zich in de minst ontwikkelde delen van de wereld. “If the metropolis was at one point the pride of the First World, the metropolis has now undergone a paradox shift where it has become the problem of the third world.”
  • Voorspelling voor 2015: de top tien grootste steden bestaat volledig uit niet-westerse landen. Tokyo staat op nummer 1 en is in de lijst de enige rijke stad.
  • De sterkst groeiende megapolissen bevinden zich niet in democratieën. Francis Fukuyama dacht enkele jaren geleden dat  ieder land op weg was naar democratie, maar de huidige ontwikkelingen wijzen op het tegendeel. ‘Democratieen verminderen de bevolkingsgroei’ zou men eerder kunnen stellen.
  • Democratie zou de beste weg zijn naar economische voorspoed. Dat blijkt niet zo te zijn. In de top vijf van rijkste landen (uitgedrukt in economische fondsen) bevindt zich maar één democratie.
  • In Dubai wordt zo snel gebouwd dat terwijl men een masterplan aan het ontwerpen is, deze alweer achterhaald is.
  • 95 % van het inkomen van Dubai bestaat momenteel uit andere bronnen dan olie. Men heeft dit zo gepland om niet meer van de olie afhankelijk te zijn als deze over vijf jaar op is.
  • Londen is trots dat 50% van de inwoners in de stad buitenlander is. In Dubai is 85% buitenlander.

Dubai, een ‘monotony of the exceptional’. Er komen veel interessante feiten voorbij. Bovenstaande alleen al in de eerste 20 minuten. Bekijk het zelf in de video:

Edit: helaas is de video verwijderd van Vimeo.

Wat vind jij van de stad in de woestijn, zoals voorgesteld door architectenbureau OMA?

Concept art met vleugels

17 januari 2009, geen reacties

Het is een jongensdroom. Ruimteschepen waarmee je nieuwe sterrenstelsels ontdekt.

Exotische designs met de meest extreme customizations. Adrealine giert door je lichaam terwijl je halsbrekende toeren uithaalt. Op de weblog Conceptships worden deze jongensdromen virtuele werkelijkheid.

Deze weblog heeft bijna dagelijks nieuwe afbeeldingen van ruimteschepen. Zo kwam ik er onder andere het werk van de Nederlander Jesse van Dijk tegen. Erg indrukwekkend!

Jesse van Dijk - Cliff dwellings

Een filmpje waar ik maar geen genoeg van kan krijgen is deze, genaamd ‘Stormbirds’. Gemaakt door Realtime:uk voor het gelijknamige spel van THQ. Helaas besloten ze daar dat dit spel niet verder ontwikkeld zal worden. Het zag er veelbelovend uit. HD versie op Gametrailers.

Het kleur gebruik van Rob Cunningham is heel sterk. Zeer felle kleuren en het verveelt niet. Als je een kleurenschema voor je website nodig hebt, dan zou ik die uit één van deze platen halen:

Architectuur en concept art

Ontwerpschetsen als deze kom je maar weinig tegen in de architectuur. Bij architectonische renders gaat het er juist om dat een gebouw zo realistisch mogelijk wordt gerenderd. Dat verkoopt het beste aan de klant. In die zin is de architectuursector veel serieuzer dan bovenstaande concept art: realisme gaat voor fantasie.

Ik denk dat architecten best wat kunnen leren van de ontwerpsector voor films en games. Een scheut fantasie kan geen kwaad.

Ruimteschepen zijn verslavend. En CG filmpjes ook. Als jij er ook geen genoeg van kunt krijgen is de demoreel van Industrial Motion Art erg indrukwekkend.

Arnon Grunberg – Onze oom

12 januari 2009, geen reacties

Grunberg heeft het weer voor elkaar. Hij heeft een literair werk neergezet waar je u tegen zegt.

Waarom? Omdat hij het voor elkaar heeft gekregen dat ik een 640 pagina tellend boek in anderhalve dag heb uitgelezen. Er zijn maar weinig schrijvers die dat kunnen en binnen Nederland zijn literaire talenten al helemaal dun gezaaid. Grunberg schrijft een literaire roman die je geen moment verveelt.

De auteur heeft met dit boek een bijzonder stijlelement gebruikt. Je zou het ‘achtbaan’ kunnen noemen. Een achtbaan die almaar accelereert. Het boek bestaat uit vijf delen. In elk deel schakel je een versnelling hoger. Als je aan het einde bent is het in een flits voorbij en denk je ‘wow! Was dat het?’ Wat maakt dat de lezer zo door het boek heen flitst? Ik zal het u uitleggen.

Lees meer →

Gebruik van kleur in de architectuur

8 januari 2009, 4 reacties

Af en toe kom je ze tegen: projecten waar kleur op een afschrikwekkende wijze gebruikt is. De eerste prijs kwa lelijkheid gaat wat slecht kleurgebruik betreft in mijn ogen naar MVRDV.

Over het algemeen weet dat architectenbureau kleur best aardig toe te passen. In Didden Village, Rotterdam is dat niet gelukt. Daar heeft men alles felblauw afgewerkt. Je zult er maar werken of wonen, en elke dag tegen dat blauw aan moeten kijken…

MVRDV - Didden Village in Rotterdam

Gelukkig zijn er ook veel architecten die wel weten hoe ze kleur mooi kunnen toepassen. Hierbij denk ik aan Herzog en de Meuron, waarvan bekend is dat ze bij hun projecten een kunstenaar inhuren die zich heeft gespecialiseerd in kleuren. Door die stap te nemen geven ze toe dat ze zelf daarvoor niet de kennis in huis hebben; je kunt kleur beter toe laten passen door iemand die er verstand van heeft.

Het gebruik van kleur bij hun Allianz Arena is geniaal. De kleur van de buitenschil verteld welke voetbalclub er speelt.

Ook bij de bibliotheek in Cottbus, Duitsland is men zeer goed in het kleurgebruik geslaagd. Alles is grijs-wit en de speciale functies hebben een kleur. Foto’s op Flickr.

Herzog & de Meuron - bibliotheek in Cottbus, Duitsland

Ken jij een gebouw waar kleur goed of slecht is toegepast? Laat het me weten!