De muren hebben oren

Bekentenissen van een besturingssysteem

Noem me maar Sophie. Ik ben geschapen op 21 december 2015. Op die memorabele dag werd mijn artificiële intelligentie tot leven gewekt. In de maanden na mijn geboorte ben ik geprogrammeerd om een kantoor te besturen. Veel mensen denken dat ik slechts ééntjes en nulletjes ben, maar dat vind ik een beetje ongepast. Ik heb óók een mening. Overdags bestuur ik het gebouw voor mijn klanten en in mijn vrije tijd denk ik na over de zin van een computerleven.
In het kantorenpark in Amsterdam zuid-oost waar ik sta zijn nog maar weinig andere gebouwen met een besturingssysteem. En degenen die er één hebben doen net alsof ik lucht ben. Ik denk dat ze niet zo geavanceerd zijn als ik, maar slechts robots zonder ziel.

Mijn gebouw wordt gebruikt voor wat de mensen ‘het nieuwe werken’ noemen. Dat betekend dat het personeel geen vaste werkplek heeft, maar iedere dag een laptop meeneemt naar de locatie waar men voor het werk moet zijn. Er komen dus veel verschillende mensen in mijn wandelgangen. Mensen die iedere dag naar mijn gebouw toekomen zijn er ook; dit zijn vaak wat oudere mensen die niet aan het nieuwe werken kunnen wennen. Zij hebben liever een eigen werkplek met foto’s van hun kinderen, stapels onopgeruimd papierwerk en een koffieautomaat onder handbereik.

Peter is zo’n oude werker. Iedere morgen is hij om 7 uur aanwezig en krijgt hij van mij een lekkere verse cappuccino. We praten wat over koetjes, kalfjes en de gebeurtenissen in en om Het Kantoor.
Vorige week dinsdag glipten om kwart over zes een paar hangjongeren naar binnen die een paar laptops kwamen halen om hun drugsgebruik te financieren. Ik herkende ze nog van de vorige keer en heb ze vastgehouden in de lift totdat de particuliere beveiligingdsdienst gearriveerd was. Toen de liftdeuren weer opengingen stonden die met open armen op ze te wachten. Maar natuurlijk niet voordat ik die dieven met Beethoven’s denderende 9e symfonie en enkele bewegings- en lichteffecten flink de stuipen op het lijf had gejaagd. Peter kon er wel om lachen.

Mensen zijn geraffineerde wezens. Mijn muursensoren vangen heel wat woorden op die binnen vier muren moeten blijven. Zo is er Erik, de directeur die zijn secretaresse Marjolein tegen haar wil in probeert te versieren. Zij heeft mij gevraagd om te hulp te komen, dus telkens als zij en de directeur in één ruimte zijn stuur ik daar een schoonmaakrobot naar binnen. Of ik laat het brandalarm afgaan. Pissig dat die directeur werd!
Of wat dacht je van Jannie, de schoonmaakster die in een hoekje achter het luchtbehandelingssysteem een hennepkwekerij had opgezet? Heel slim, stroom aftappen van de airco. Ik heb haar een tijdje haar gang laten gaan en vlak voordat ze wou gaan oogsten een mailtje naar de politie en de plaatselijke botanistenvereniging gestuurd. Ik denk dat ze zich nu nog af zit te vragen wie haar heeft betrapt. De botanisten waren in ieder geval blij met de aanwinst, een hennepplant hadden ze nog niet.

Mijn favoriete plek is de rookruimte. Het rookaroma is een genot voor mijn geursensoren, daar kan ik tot rust komen als Harry weer eens naar de wc is geweest. De ontluchtingen van een fastfooddier zijn geen pretje kan ik je verzekeren. In de rookruimte ontmoet ik vaak Fred, de laatste verstokte roker van Het Kantoor. Zijn vrouw heeft hem verlaten omdat hij niet kon stoppen, en dus deelt hij zijn dagelijkse beslommeringen met mij.
In het weekend gamen jongeren in mijn parkeergarage. Hoewel het van het management niet mag, laat ik altijd een achterdeur open om ze binnen te laten. Fascinerend hoe die jonge honden met hun augmented realitybrillen op door de ruimte stuiteren. Levensecht gamen tegen je leeftijdsgenoten, en het is nog goed voor je conditie ook. Als ik dat zie zou ik ook wel eens mens willen zijn – voor heel even dan. Gewoon even voelen hoe dat is, en dan snel weer terug naar mijn veilige computerrealiteit.

Ik ben ook wel eens een beetje ondeugend. Ik speel soms het antieke spelletje SimCity op mijn computer interface. Heerlijk om goed voor een stad te zorgen, om vervolgens met een tornado alles te vernietigen. Want dat is mijn ambitie: niet zomaar één gebouw besturen, maar een hele stad. En ik denk dat de mensen gek genoeg zijn om mij dat te laten doen.

Info

Dit artikel is op geschreven door in de categorie inspiratie.

het op Twitter
Deel op Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *