Leon de Winter – Het recht op terugkeer

In zijn nieuwe roman schets Leon de Winter een deprimerend beeld van Israel in het jaar 2024.

Leon de Winter – Het recht op terugkeerDe grenzen zijn naar binnen geslonken, de beveiliging is strenger geworden, en het grootste deel van de Joden heeft het land verlaten. In deze setting plaatst De Winter de hoofdpersoon van het verhaal:  Bram Mannheim. Samen met een partner heeft hij een bureautje ‘De Bank’ om verdwenen kinderen op te sporen. Nadat de toon is gezet met de proloog in het jaar 2024 springt het boek terug in de tijd naar 2004. Vervolgens bouwt De Winter het verhaal op in kleinere sprongen; van 2004 naar 2008, naar 2010, naar 2012 en als laatste weer naar 2024. Dit gebeurt op een natuurlijke wijze en komt het verhaal alleen maar ten goede.

Het recenseren van een roman is lastig. Al snel loop je het gevaar te veel te verklappen van het plot. Leon de Winter snijdt in dit boek een aantal thema’s aan die ik hier met u zal behandelen. Het verhaal mag u zelf lezen.
Zo wordt de hoofdpersoon op een gegeven moment redelijk gestoord door omdat zijn zoontje ontvoerd wordt.  Als zwerver trekt hij door Amerika om zijn ‘missie’ te vervullen. Hij is zo geobsedeerd door zijn missie dat hij, als hij zijn pinpas verliest, weigert deze terug in ontvangst te nemen. Voordat hij totaal van de kaart raakte had hij een redelijk succesvol leven als hoogleraar aan een Israëlische universiteit. Als lezer moet je er niet aan denken dat dit jou gebeurt, en ik vond deze episode in het boek dan ook tenenkrommend, in positieve zin, want je wilt helemaal niet dat dit de hoofdpersoon overkomt.

Ook het fenomeen trouw komt in dit boek aan bod. De partner van Bram is Rachel, een mooie vrouw, van wie hij zelf denkt dat hij het niet verdient om haar als echtgenoot te hebben.  Samen hebben ze een kind genaamd Ben gekregen. Tijdens en na de zwangerschap wordt ze een stuk jaloerser, iets wat in het dagelijks leven ook vast voor zal komen, al heb ik daar nog geen ervaring mee. Bram op zijn beurt wordt ook een beetje jaloers als Rachel van een Indiase producer een aanbod krijgt voor de hoofdrol in een film.

Als laatste zou ik de relatie tussen Bram en zijn vader nog willen noemen. De vader, professor Hartog Mannheim, is een vooraanstaand geleerde die een Nobelprijs heeft gewonnen. Al vroeg in de relatie sterft de vrouw van Hartog en moet hij Bram in zijn eentje opvoeden. Hij verwacht dat zijn kind minstens even goed of zelfs beter als hem zal worden, maar dit valt tegen. Bram is geen bèta denker, maar gaat zelf geschiedenis studeren. Hartog kan dit niet waarderen en geeft zijn zoon dan ook weinig liefde. Als Hartog op hoge leeftijd dementerend wordt zijn de rollen omgedraaid. Nu zorgt Bram voor zijn vader, wat hij wél met liefde doet.

Schijftechnisch kan ik kort zijn over dit boek. Het is fantastisch geschreven, de leeservaring deed mij denken aan de boeken van Dan Brown. Op een aantal punten in het verhaal heeft De Winter spannende elementen ingebouwd en daarmee is dit boek een echte page turner die u niet makkelijk naast u neerlegt. Wel vind ik het jammer dat De Winter zijn boek een aantal malen ontsiert met een grove vloek. Naast het feit dat dit mensen kwetst voegt het volgens mij niets toe aan het verhaal en had in mijn ogen beter weggelaten kunnen worden. Al zou dat in de literaire wereld waarschijnlijk dweilen met de kraan open zijn, want de schrijvers leggen toch een deel van hun persoonlijkheid in het boek. En je eigen gewoontes verander je niet zomaar.

Concluderend: Een spannende roman die u een klein beetje laat nadenken over een aantal thema’s in een pessimistische toekomstvisie. Goede roman om mee te nemen op vakantie, terwijl u aan het genieten bent van uw welverdiende rust lezen over de ‘puinhopen van een mensenleven’ zoals de achterkant van het boek het omschrijft. Achteraf geeft het boek het gevoel dat u iets waardevols hebt gelezen, iets wat bij veel  hedendaagse thrillers en andere pulp niet het geval is.

Leon de Winter; Het recht op terugkeer; 458 pagina’s; uitgeverij De Bezige Bij; paperback 19,95 euro en gebonden 24,95 euro.

Info

Dit artikel is op 12 juli 2008 geschreven door Frank van Leersum in de categorie boeken.

het op Twitter
Deel op Facebook

3 reacties op “Leon de Winter – Het recht op terugkeer

  1. Serge schreef op :

    Kennelijk is voor zoveel mensen al duidelijk dat Israel in feite helemaal niet bedreigd wordt, dat het voor de Israellobby noodzakelijk begint te worden om er fictie bij te slepen, om dat idee nog levend te houden..

    Elke vorm van vrede daar zal Israel vrijwel de gehele Westbank gaan kosten. Israel heeft dus allesbehalve belang bij vrede, ook al heeft het de nodige ongemakken in de huidige situatie.
    De enige manier om die vrede – inclusief terugtrekking tot de 1967-grenzen – tegen te houden, is een eindeloos beroep op “Israel’s veiligheid”. Dat gebeurt al sinds 1967, en dat had tot gevolg, dat Israel inmiddels de helft van de Westbank (incl.Jerusalem) heeft kunnen innemen.

    Het sprookje van de veiligheid is echter een beetje een probleem geworden, nu Israel de grootste militaire macht in de omgeving is, de volledige steun van de VS heeft, en de volledige steun van Europa heeft, en ook nog eens atoomwapens heeft.. De leugen is dus nauwelijks nog vol te houden..

    Vandaar dat meneer de Winter het spookbeeld van de Islamitische Wolf graag nog wat stimuleert. Zolang er namelijk maar genoeg kiezers zijn, die er in geloven, zal de Nederlandse politiek geen duimbreed afwijken van het huidige failiet gebleken beleid, en zal druk op Israel voorkomen worden.

    Noem het jammer, dat een man die stylistisch zo begaafd is, zo’n gebrek aan intellectuele bagage of gebrek aan moraal heeft. Hij blijft, net zoals in zijn collumns, uiterst manipulatief, en vooral: uiterst voorspelbaar.
    De Winter’s passie is tevens zijn valkuil. De kwestie Israel is ook literair gezien een van de grootste uitdagingen, maar de Winter bakt helemaal niets van die veelzijdige werkelijkheid. Hij beweegt zich in de marge van het onderwerp, en is blijkbaar niet in staat tot méer, dan het opkloppen van die marge. Een man zonder visie, een van de weinigen die zijn geld verdient met misleiding.

    Noem de vergelijking wat grof, maar onwillekeurig denk ik aan Hitler, die binnen een paar jaar Europa wist te veroveren. Noem dat met al zijn verwerpelijkheid toch maar een resultaatje. Zo ook de Winter met zijn literaire kwaliteiten. Gaan we deze man straks bij zijn dood een van de grootste Nederlandse schrijvers noemen?..

  2. Christianne schreef op :

    was hitler niet de gene die de joden probeerde uit te roeien?

  3. lexion schreef op :

    Reactie op de eerste reactie van Serge.

    Nu Iran Hezbollah heeft herbewapend en een superstaat in wording is met kernwapens die op lange afstandraketten kunnen worden geinstalleerd. Kun je niet meer spreken van een veilig Israel.

    Daarnaast is Iran in staat om de olietoevoer tot het westen te blokkeren in de golf van Dormus. In combinatie met de teleurgang van de westerse economie kan dat leiden tot een bijzonder explosieve situatie.

    Palestijnen zijn in de ogen van arabieren niks waard. Kanonnenvoer is het die geofferd mogen worden in de naam van de Islam. Een algehele wereldoorlog is niet ondenkbaar nu ook de Saoedisch zich herbewapenen. De soennieten en sjiieten slijpen wederom de degens.

    Links geleuter begint inhoudsloos te worden nu de wereld in een sneltempo veranderd. Zelfs Tony Blair begint zich er publiekelijk zorgen over te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>