Grunberg heeft het weer voor elkaar. Hij heeft een literair werk neergezet waar je u tegen zegt.
Waarom? Omdat hij het voor elkaar heeft gekregen dat ik een 640 pagina tellend boek in anderhalve dag heb uitgelezen. Er zijn maar weinig schrijvers die dat kunnen en binnen Nederland zijn literaire talenten al helemaal dun gezaaid. Grunberg schrijft een literaire roman die je geen moment verveelt.
De auteur heeft met dit boek een bijzonder stijlelement gebruikt. Je zou het ‘achtbaan’ kunnen noemen. Een achtbaan die almaar accelereert. Het boek bestaat uit vijf delen. In elk deel schakel je een versnelling hoger. Als je aan het einde bent is het in een flits voorbij en denk je ‘wow! Was dat het?’ Wat maakt dat de lezer zo door het boek heen flitst? Ik zal het u uitleggen.
Peter Sloterdijk (1947) is een Duitse filosoof met een Duitse moeder en een Nederlandse vader. In zijn meest recente werk Het heilig vuur bespreekt hij de strijd tussen de drie monotheïstische wereldgodsdiensten: het jodendom, christendom en de islam. In het eerste hoofdstuk ‘de premissen’ kadert hij af wat hij wel en niet zal behandelen. Sloterdijk behandeld godsdienst vanuit een seculier wereldbeeld: ‘Ik hoef niet te benadrukken dat de nu volgende overweging uit het gezichtspunt van het geloof op veel plaatsen uiterst onrechtvaardig moeten lijken‘ en ‘Een hartstochtelijk hoofdschudden als commentaar van alle drie de partijen op onderstaande uiteenzettingen valt haast niet te vermijden.’