Het conservatorium van Amsterdam

“Een conservatorium ontwerpen is de leukste opdracht die je als architect kunt krijgen”, aldus Frits van Dongen van de Achitecten Cie.

In het conservatorium draait alles om geluid. Tijdens de presentatie van het nieuwe architectuurjaarboek kreeg ik er een rondleiding van de architect.

Het Conservatorium in Amsterdam staat pal naast de bibliotheek van Jo Coenen

Het Conservatorium in Amsterdam staat pal naast de bibliotheek van Jo Coenen

Opzet

Doordat het gebouw zeer dichtbij het spoor en Amsterdam Centraal ligt was geluidsoverlast de moeilijkste opgave. De treinen die stoppen en optrekken maken zeer veel lawaai. De trillingen van dat geluid zouden door de grond naar het gebouw doorgegeven worden. Om dat te voorkomen is de fundering van het Conservatorium op speciale dempers geplaatst.

Het gebouw is opgedeeld in drie delen, die horizontaal boven elkaar gestapeld zijn. In de hoge plint bevinden zich drie kleine concertzalen. Daarboven vier verdiepingen leslokalen en bovenin studieruimten en kantoren. Het gebouw is gebaseerd op de klassieke Japanse typologie van een woning: alle gangen liggen aan de buitenzijde. Tussen de buitengevel en de binnengevel in.

Geluid

Alle gangen aan de buitenzijde heeft geluidstechnisch een aantal zeer grote voordelen. Doordat je met een glasgevel weer en wind buiten houd kun je je bij het maken van de binnenwand concentreren op het buiten houden van geluid. De verschillende functies die één gevel normaliter heeft worden zo gescheiden in meerdere gevels. Er hoeven geen compromissen te worden gemaakt ten nadele van het geluid, zontoetreding of waterdichtheid en daardoor is kwalitatief een zeer goede gevel te maken.

Als je in de gang loopt is er niet te horen wat er in de leslokalen gebeurd. Dat is een vreemde gewaarwording; je ziet iemand pianospelen, maar hoort het niet. Wanden van 30 a 40 cm dik zorgen daarvoor.
Door het gebouw heen zijn de verschillende ruimtes met kleuren gecodeerd. De kleuren geven de mate van geluidswerendheid aan. Veel ruimtes hebben een doos-in-doos constructie waarbij je twee deuren door moet om de ruimte binnen te komen. De meest veeleisende ruimtes kwa geluidsproductie, zoals de lokalen met een orgel, drumruimtes etc hebben zelfs een driedubbele doos-in-doos constructie om te voorkomen dat er geluid naar buiten komt.

Materialen vinden het fijn om bij een bepaalde frequentie mee te gaan trillen met het geluid. Glas trilt bijvoorbeeld mee als een sopraan heel hoog zingt. Als deze sopraan de juiste toonhoogte zingt zal glas zo hard mee gaan trillen dat het kapot springt. Dit fenomeen wordt ‘staande golven’ genoemd. De concertzalen in het Conservatorium zijn alle drie van een andere afmeting om dit fenomeen te voorkomen. Veel leslokalen hebben hiervoor een schuine wand.

Conclusie

Ik vind het Conservatorium een zeer geslaagd architectonisch kunststukje. Het is op een smalle kavel gebouwd en daardoor was het passen en meten met de beschikbare ruimte. Vermeldenswaardig zijn de vloeren van onafgewerkt hout, die zijn fluisterstil.

Wat vind jij van het conservatorium?

De Sweelinckzaal heeft een klassieke ambiance

De Sweelinckzaal heeft een klassieke ambiance

Japanse inspiratie

Japanse inspiratie

Door de volledig glazen gevel is er overal een mooi uitzicht

Uitzicht

Glazen gevel met houten stijlen

Glazen gevel met houten stijlen

Rondom het gebouw: water en bouwput

Rondom het gebouw: water en bouwput

Meer foto’s van architectuur kun je vinden via mijn overzicht van architectuurfotografie.

Info

Dit artikel is op geschreven door in de categorie architectuur.

het op Twitter
Deel op Facebook

Eén reactie op Het conservatorium van Amsterdam

  1. Ad schreef op :

    Ik vind het heel mooi.
    Dat bedoel ik nu. Niet alleen de vormgeving, maar er is ook met kleuren gewerkt.
    Muziekzaal:
    Hopelijk is ook de akoestiek goed. Want dat is toch het belangrijkste daar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *