Het einde van de architect

De schilderijen van Jonathan Wateridge

Bij de huls staat keurig het bordje ‘1’. Meer kogels had hij niet nodig om zichzelf van het leven te beroven. Achter hem staat een maquette van zijn nieuw te bouwen meesterwerk; hij zal de voltooiing ervan niet meemaken. De rechercheur met het notitieblok in de hand maakt een grapje over de penibele houding van de architect en zijn collega’s moeten erom lachen. De architect zelf lacht ook, want, zo blijkt als we verder kijken: het is een filmset.

Jonathan Wateridge: The Architect's House

The Architect's House

Ik ben gegrepen door de schilderijen van Jonathan Wateridge. Ongelofelijk hoe vaak ik naar één schilderij kan kijken en telkens weer nieuwe dingen ontdek. In ‘The Architects House’ is het centrum van alle aandacht een architect die zojuist zelfmoord heeft gepleegd. Doordat hij lacht wil je blijven kijken en ontdekken wat er aan de hand is.

De regisseur en de cameraman discussiëren over de scene; op de achtergrond kijkt de alomtegenwoordige man met de baard mee. De auteur lijkt zichzelf een rol te geven in de kantlijn van het scenario. De donkere man met zijn ernstige blik in de camera is de enige die door lijkt te hebben hoe de vork in de steel zit.

Niets wordt aan het toeval overgelaten in het werk van Wateridge, de schilderijen zijn het resultaat van een maandenlang proces. De sets worden gemaakt, kleding uitgezocht of op maat gemaakt en vrienden ingeschakeld om te poseren. De honderden foto’s die hij maakt van zo’n set gebruikt hij als referentie bij het schilderen. Foto’s maken is nodig omdat zijn acteurs niet kunnen blijven poseren gedurende de drie maanden dat hij gemiddeld aan een schilderij werkt.

Wateridge is meester in het scheppen van een dramatische sfeer. Het sterkst vind ik dit tot uitdrukking komen in ‘Pool Party’. Alle hoofden zijn naar een voor de kijker onzichtbaar doel gericht. Alleen het stel achterin zet het gesprek onbekommerd voort. De moeder op de voorgrond slaat beschermend de arm om haar dochter, bang voor wat er gaat komen. Het meest kenmerkend vind ik het gezicht van de bediende, die zelfs zijn dienblad met lege glazen op de grond heeft gezet. Het lijkt alsof de schokgolf van ongeloof zich van voor naar achteren voltrekt door het schilderij.
Doordat ‘Pool Party’ zich op dezelfde locatie afspeelt als ‘The Architects House’ lijkt het alsof de gasten getuige zijn van de afscheidsspeech van de architect, waarna deze de trekker zal overhalen.

Jonathan Wateridge: The Architect's House

Jonathan Wateridge: The Architect's House

Jonathan Wateridge: The Architect's House

Jonathan Wateridge: The Architect's House

Jonathan Wateridge: Pool Party

The Pool Party

Jonathan Wateridge: Pool Party

Jonathan Wateridge: Pool Party

Jonathan Wateridge: Instore security

Instore security

Jonathan Wateridge: Directional Interchange

Directional Interchange

Jonathan Wateridge: Eye Network News

Eye Network News

Info

Dit artikel is op geschreven door in de categorie inspiratie.

het op Twitter
Deel op Facebook

3 reacties op “Het einde van de architect

  1. Victor schreef op :

    Geniaal! Hoe kom je op het idee om zoiets te schilderen.

    • ellen schreef op :

      Ik vind de schilderijen ook fascinerend. Kan iemand mij zeggen HOE hij het doet? Schildert hij óver een foto heen?

      • Dat wordt beschreven in de tekst van dit artikel hierboven. Hij schildert niet over een foto heen, maar gebruikt wel foto’s ter referentie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *