Volume nr. 12: Al Manakh

Volume is een ietwat filosofisch ingesteld architectuurtijdschrift wat haar visie op de architectonische ontwikkelingen geeft.

Daarbij wordt naar de architectuur in haar context gekeken. Nummer 12, hier gerecenseerd door Aureon.nl, gaat over de bouwontwikkelingen in Dubai en de andere oliestaatjes, gelegen aan de Perzische golf. Architectuur in haar context, want Volume onderzoekt ook veel andere ontwikkelingen die op het eerste gezicht maar weinig met architectuur te maken hebben.

Achtergronden

Met 500 pagina’s is deze editie van Volume beduidend dikker dan zijn broertjes, die gemiddeld 160 pagina’s tellen. ‘Tijdschrift’ is dan ook een slechte benaming, ‘boek’ zou beter staan. Een boek met daarin de neerslag van een onderzoek gedaan door AMO en anderen. AMO is het zusje van OMA (Office for Metropolitan Architecture). OMA ontwerpt, AMO onderzoekt.

Ik vernam het bestaan van Al Manakh tijdens het bekijken van een geweldige lezing door OMA architect Reinier de Graaf. In die lezing komt veel van de in Al Manakh besproken stof aan bod. De Graaf heeft met een aantal dagboekverhalen en een essay bijgedragen aan Al Manakh. Andere voor mij bekende mensen die hebben bijgedragen aan deze editie zijn Rem Koolhaas met een aantal interviews en Ole Bouwman (NAi directeur) met een essay.

Inhoud

De architectonische ambities van de golfstaten zijn zeer recent. 50 jaar geleden waren deze landen weinig meer dan een bijeengeraapt zooitje huizen. Er werd olie ontdekt en het grote geld stroomde binnen. Dat geld moest worden uitgegeven en de Arabische prinsen doen dat onder andere door zeer ambitieuze torens te bouwen.
Doordat de ontwikkeling van de architectuur in deze regio van een zo recente datum is, is er weinig over geschreven. Al Manakh is volgens mij de eerste gedegen studie naar de bouwexplosie die er plaatsvond. Alleen daarom al het lezen waard.

Al Manakh is opgedeeld in drie delen. Een Dubai gids, een onderzoek naar de Golf regio en tot slot wat er volgens de onderzoekers moet veranderen. Adviezen aan de toekomst.
Sommige essays zijn erg mooi. Reinier de Graaf en Rem Koolhaas schrijven er één onder de titel ‘the future of knowledge’. Een mooi essay, maar erg bij de tijd zijn ze niet:

“The internet allows for the publication of absolutely anything, unedited, un-interpreted and especially unverified, giving rise and granting validity to almost any theory. Respected journalists are ranked effortlessly alongside the most insignificant amateur bloggers. Inside the modern medium of internet objectivity, the basic principles of science and knowledge seem distinctly outmoded.”

Je begrijpt dat ik het hier als blogger niet mee eens kan zijn. Net of de lezer tegenwoordig niet meer kan onderscheiden wat een waardevol artikel is en wat niet. Wikipedia is het ultieme voorbeeld van een zelf -regulierend systeem. Natuurlijke selectie noemen we dat toch?

Starchitects

Een ander erg interessant essay kan gevonden worden in het derde deel, geschreven door Ilka & Andreas Ruby, getiteld ‘The Stockholm Syndrome’. Het gaat over Starchitects en iconen. ‘Architecture today is obsessed with icons. To be iconic or not to be seems the question for more and more architects’. Het meest schrijnende voorval wat zij aan de kaak stellen is de ontwerpwedstrijd voor het nieuwe Russische hoofdkantoor van Gazprom. Die firma had 6! starchitects uitgenodigd om een ontwerp in te zenden. Prachtige ontwerpen werden gemaakt. Uiteindelijk koos men een onbekend lokaal bureau als winnaar. De 6 schitterende plannen konden de prullenbak in. ‘Waarom deden die starchitects daaraan mee?’ zo vragen de auteurs van dit essay zich af in een open brief aan Rem Koolhaas.

Volume zet je aan het denken. Dat waardeer ik. In januari werd bekend dat er een tweede editie van Al Manakh uit gaat komen. Tot die tijd vermaak ik me met de prachtige grafiek over de geschiedenis van de duurzaamheid die Volume onlangs online zette.

Vorm

De opmaak is zoals veel architectuurpublicaties uniek. De ontwerpers van Volume gaan niet mee met de ‘strakke’ ontwerpen die we momenteel veel zien. Ook trekken ze zich niets aan van het stempel ‘mooi’ of ‘lelijk’. Regelmatig kom je zeer smalle marges tegen zodat de tekst bijna van het papier afloopt. Het is verfrissend om een boek te lezen wat niet aan de eisen van perfectie voldoet. Volume lijkt enigszins tegendraads, en dat nodigt uit om te lezen wat erin staat.

Conclusie

Toen ik Al Manakh uit had heb ik een abonnement genomen op Volume. Of ik dat voor jou ook zou aanraden hangt van jouw persoonlijke voorkeur af. Volume is erg theoretisch en het niveau Engels is niet laag. Is dit geen onoverkomelijk probleem dan zou ik het tijdschrift zeker gaan lezen. Er valt nog veel meer te zeggen over dit boek annex tijdschrift. Je kunt het onder andere lezen in recensies hier, hier en hier.

Volume nr. 12: Al Manakh; Stichting Archis; 500 pagina’s paperback; 29,90 euro; www.archis.org; Meer foto’s van het tijdschrift vind je hier.

Info

Dit artikel is op geschreven door in de categorie architectuur.

het op Twitter
Deel op Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *